1200 kinderen. 1200 hexagons. In dit unieke project onder leiding van kunstenaar Wouter Sieuwerts maakt ieder kind zijn of haar eigen zeshoekige mini-wereld met een klein ik-figuur als middelpunt. Ieder van deze kinderen zoomt in op alle punten waarin we hetzelfde zijn, maar belangrijker nog: waarop we verschillen. Want verschillen maken duidelijk waar het ‘ik’ ophoudt en het ‘jij’ begint. En andersom. Juist doordat anderen anders zijn, kunnen wij zijn wie we zijn. De symbiose tussen het individu en het collectief vormt de basis voor het metershoge kunstwerk.

In nauwe samenwerking met SDK Kinderopvang geven zij antwoord op vragen als: Wie ben ik? Waar hoor ik thuis? Wat wil ik en waar houd ik van? Om ons bewust te maken van de schoonheid en betekenis in ons dagelijks leven en om ons te laten reflecteren op wat werkelijk van waarde is. Van een afstand vormt het werk één samenhangend geheel en zijn de hexagons ogenschijnlijk allemaal hetzelfde. Maar kijk je dichterbij, dan wordt duidelijk dat achter iedere hexagon een eigen, unieke wereld schuilgaat. Het werk nodigt je op deze manier uit om continu af te wisselen tussen inzoomen en weer uitzoomen. Steeds opnieuw te ontdekken welke overeenkomsten en verschillen er zijn. Én hoe deze verschillen nodig zijn voor het vormen van één groot geheel.

Het resultaat is in een metershoog en lang kunstwerk over wie wij zijn als mens. ‘Ik hoor erBIJ’ gaat over hoe we hetzelfde zijn, maar belangrijker nog; hoe we verschillen. Want juist doordat niemand hetzelfde is, kan jij zijn wie je bent. Wie ben ik? Wie zijn belangrijk voor mij? Wat doe ik graag? Waar kom ik vandaan? Hoe ziet mijn toekomst eruit? Vragen die ons allemaal bezighouden. Vragen over onze plek in de maatschappij.

‍

‍

‍

Het verkennen van maatschappelijke vraagstukken met kinderen komt ook terug in ‘Schoolvissen’. Ons plastic afval overspoelt de zee. Een probleem waar we liever niet naar kijken, maar ervoor zorgt dat er in 2050 meer plastic dan vis in de zee is.  Om hier - letterlijk - een lichtje op te schijnen, maakten de kinderen plastic vissen als onderdeel van een betoverende lichtinstallatie.

In 2050 is er meer kilo plastic in de zee dan vis. De zee kan al dit plastic niet aan; vissen eten het op, gifstoffen verspreiden zich en het koraal sterft af. Een probleem waar we ons allemaal bewust van zijn, maar het liefst wegstoppen. En bewust èn onbewust aan bijdragen. Met School Vissen heeft Wouter een manier gevonden om hier - in samenwerking met honderden basisschoolleerlingen - op artistieke wijze aandacht voor te vragen.

In een mobiel recycle-lab hebben de kinderen plastic afval versnipperd, gesmolten, geperst en lasergesneden tot vissen-onderdelen. Als Dr. Frankenstein maakten zij vervolgens de mooiste, gekste en leukste wezens van de zee om vervolgens een nieuwe school vissen te maken. Vervolgens voegde Wouter deze samen in een hangende installatie.

‍