25
.
03
.
2023
-
07
.
05
.
2023
Van de anonimiteit van de openbare ruimte naar de muren van de Kunstkerk. Waar een museum of kunstinstelling normaal de kaders van de expositie bepaalt, omarmt de Kunstkerk nu de vrijheid van de straat.
ROB VIS, SIMIAN en ALBERT ZWAAN hebben, met een gemeenschappelijke achtergrond in de graffiti, de muren van de Kunstkerk onder handen genomen. De Kunstkerk liet de regie los, de uitkomst was onbekend. Vier weken hebben zij aan dit project gewerkt. Dit leidde tot volledig nieuw werk en herleving van ouder werk. Tot samenwerking en tot het beëindigen daarvan. Maar niet tot enige vorm van compromis. Door de conventionele opzet van exposities los te laten, ontsnappen zij tijdens TRUST THE PROCESS aan het afgebakende.
Rob Vis
Nu vooral figuratief en abstract in zijn beeldende kunst. Nog steeds geïnspireerd door invloeden uit zijn graffiti tijd; verlaten werkterreinen en industriegebieden. Hoewel hij zijn werk als streetartist loskoppelt van zijn werk als beeldend kunstenaar, beïnvloed de charme van eerder anoniem werk zijn huidige creativiteit.
Simian
Illustrator en muralist sinds ‘99. Dordrecht, en zijn iconische graffiti writers, de inspiratiebron en het voorbeeld. Van de straat naar het digitale met een veranderend perspectief. Zijn interesse in visuele effecten en compositie maken zijn meeste werk decoratief. Tribalisme en symboliek integreert hij in zijn personages en creëert met de toevoeging van psychedelische elementen en kleurrijke tinten een dromerige sfeer.
Albert Zwaan
Verlaten rangeerterreinen met betonnen geluidswallen is waar Albert zijn tienerjaren doorbracht. De grauwe, post-industriële stedelijke omgeving transformeert hij tot een vriendelijk gekleurde droomwereld. Toen en nu als schilder. Stedelijke landschappen zonder mensen, niet gewaardeerde plekken waar mensen de schoonheid niet zien, afgebeeld op canvas op muur.
Een kunstvorm die zich onderscheidt door zich niet te laten beperken tot de witte muren van een museum of de lijst van een schilderdoek. Graffiti. De hele stad is haar canvas. Door kunstwerken te maken in het door reclame en regelgeving gedomineerde straatbeeld, ontkent deze cultuur de gevestigde orde. En trappen deze artiesten tegen de macht van de commercie, het kapitalisme en het eigendom. Zo is de aanwezigheid van graffiti op zichzelf al kritiek. En daar kan iedereen ongevraagd van meegenieten. Geen drempels, geen elitaire toestanden.
Wat is vandaag de dag de betekenis van graffiti, of street art, zoals het te pas en te onpas wordt genoemd? Er wordt per jaar een vermogen aan het verwijderen van graffiti besteed. Tegelijkertijd wordt vooral street art steeds meer gekoesterd. De kracht van deze kunst blijft voelbaar, terwijl het zich nu ook in toenemende mate lijkt te vermengen met commercie en politiek. Street art wordt onschadelijk gemaakt. Niet door het te verbieden, maar door het te omhelzen. Waar zijn de vrijplaatsen voor kritiek, de confrontatie? Waarom wordt hetzelfde werk de ene keer als kunstvorm en de andere keer als vandalisme gezien?
.jpeg)
